Archives: اسفند ۱۳۸۹

پاریس عروس شهرهای اروپا

اولین وعده دیدارمان با عروس شهرهای اروپا شب بود. ساعت حدود ۱۰ شب بود که از قطار پیاده شدیم. پاریس در نگاه اول ما را نگرفت آنچنان که توقع داشتیم و از پاریس شنیدیم برایمان نبود.

پاریس مکان‌های زیادی برای بازدید داشت و با وقت کمی که ما داشتیم انتخاب این مکان‌ها بسیار مشکل بود. نمی‌شد همه مکان‌های دیدنی، تاریخی و هنری پاریس را در چهار روز دید پس مجبور بودیم بهترین‌ها را انتخاب کنیم که البته انتخاب این بهترین‌ها هم مشکل به نظر می‌آمد.

اگر چه بازدید از موزه لوور چندین روز لازم داشت اما باید آن را در یک نصف روز تمام می‌کردیم تا بتوانیم از مکان‌های زیبای دیگر این شهر که در برنامه‌مان بود باز دید کنیم. بر اساس برنامه‌ای که از قبل برنامه ریزی کرده بودیم قرار نبود که موزه لوور را صبح روز اول ببینیم اما وقتی به گوش‌مان رسید که روز اول مجانی است برنامه را عوض کردیم و روز اول را به موزه لوور رفتیم.

در حقیقت مجانی بودن لوور هم به خاطر قانونی بود که همیشگی بود و این قانون از شانس ما که از آن خبر نداشتیم به ما خورده بود. لوور اولین یکشنبه هر ماه مجانی است و روز اول سفرمان هم مصادف شده بود با اولین یکشنبه ماه فوریه.

موزه لوور از بزرگترین‌ گنجینه‌های سرقتی جهان است. اگر راستش را بخواهید این موزه هیچ تعلقی به فرانسه و پاریس ندارد و قسمت بزرگی از این موزه تیکه‌ پاره‌های فرهنگی ایرانی- اسلامی و مصری است که از این کشورها به سرقت رفته است.

این موزه در انتهای خیابان شانزه لیزه قرار دارد که در چهار طبقه و به مساحتی حدود ۵۶۰۰ متر مربع ساخته شده است. قسمت وردی این موزه با یک هرم شیشه‌ای زیبا تزیین شده است که در حقیقت می‌توان گفت این هرم شیشه‌ای به عنوان آرم و سبمل موزه لوور شناخته می‌شود.

صف بسیار بزرگی در حیاط بزرگ لوور برای ورود به این موزه وجود داشت شاید حدود ۵۰۰ متر بود. آدم‌های مختلفی در این صف وجود داشتند از فرانسوی گرفته تا چینی، استرالیایی، آمریکایی و …

موزه لورر ۳۵ هزار قطعه هنری دارد که در سال گذشته ۳/۸ میلیون نفر بازدیدکننده داشته است. این موزه ۱۲۳۳ کارمند رسمی و قراردادی دارد . موزه لوور در صدر موزه های برتر جهان قرار دارد و پس از آن موزه ملی بریتانیا با ۵ میلیون و موزه گوگنهایم نیویورک با ۱ میلیون دررتبه های بعدی قرار دارند .

موزه لوور از سال ۱۷۹۳ میلادی، تا امروزه به عنوان «موزه عمومی» فعال بوده است. در این موزه می‌توان  معروف‌ترین و مهمترین آثارهنری از تاریخ بشر و فرهنگ ملت‌ها مختلفت را مشاهده کرد که از آن جمله می‌توان به لوح حمورابی، تابلوی بانوی صخره‌ها و تابلوی مونالیزا اثر لئوناردو داوینچی اشاره کرد.

اشیای مربوط به ایران عزیز در دو بخش تمدنهای شرق قدیم و هنر اسلامی قرار داشت قدمت برخی از این آثار به هفت هزار سال پیش از میلاد مسیح می‌رسد و آثار زیبا و منحصر به فردی از تمدن پارسی ازجمله سرستون تخت‌جمشید، شیر بالدار، دیوارهای رنگی منقوش به شیر و سربازان هخامنشی، لوح حمورابی و جام مارلیک گرفته تا تصویر شاهان بی‌کفایت قاجار و فرش و هنرهای ایران را در دوره اسلامی در این موزه وجود دارد.

آثار تاریخی بر حسب تمدن ها و زمان پیدایش آنها مرتب شده اند بنابراین آغاز آن تمدن سومری است و پس از آن تمدن مادهاست که  می توان آثار باستانی کشورمان را  در این قسمت‌ها مشاهده کرد . دو اسب بالدار بزرگ در قسمت ورودی سالن و دو شیر بالدار، نقش برجسته داریوش نخستین تدوین کننده منشور حقوق بشر و همچنین تصویری از کوروش از جمله مهمترین بخش های ایرانی موزه لوور است.سلاح‌ها و نیز تزیینات داخل خانه‌های، وسائل زندگی که آن زمان مورد استفاده ایرانیان بوده است نشان می دهد که فرهنگ ایرانی نسبت به دیگر فرهنگ‌ها و ملت‌های همزمان خود چقدر پیشرفته‌تر بوده است.

در بخش مصر شناسی موزه لوور مجموعه‌ی زیبایی از آثار باستانی و مومیایی های مصر نگهداری می شود یکی از جذاب‌ترین اشیائی که به نمایش درآمده مجموعه چهار کوزه است که گفته میشود محتوی اعضای مومیایی شده بزرگترین فرعون مصر، رامسس دوم بوده است. اما متاسفانه مشخص شده است که این صرفا ادعایی بیش نیست. این ظروف زیبای سفالی فیروزه ای که نام رامسس با خط هیروگلیف و تصاویری از خدایان مصر باستان موت و آمون، زینت بخش آن است واقعی و متعلق به زمان یاد شده هستند، اما این اعتقاد که اعضاء داخلی بدن فرعون به قصد آسان نمودن سفر فرعون به جهان دیگر، در آنها قرار داده شده نادرست است.

سالن تابلو‌های داود و لبخند ژکوند همواره مملو از جمعیت است و در تمامی سالن‌ها تابلو‌های کوچکی برای راهنمایی به رسیدن به تابلوی جادوئی لبخند ژکوند اثر لئوناردو داوینچی به نصب شده است. البته تابلوی لبخند ژکوند علاوه بر رکورد بازدید کننده یک رکورد دیگر را نیز به خود اختصاص داده است این تابلو سال‌ها پیش توسط یک کارگر ایتالیائی موزه لوور به سرقت رفت و مطبوعات وقت اروپا از این سرقت بعنوان بزرگترین سرقت هنری تاریخ یاد کردند . البته به راست و دروغش کاری نداریم اما  این تابلو دو سال بعد پیدا شد و در محل قبلی خود نصب گردید.

نکته جالب این موزه این بود که تمام توضیحات موزه‌ای به این بزرگی و جهانی فقط به زبان فرانسه بود و البته این بر می‌گردد به همان دعوای فرانسوی‌ها و حساسیت‌شان به زبان خودشان و مخصوصا زبان انگلیسی. البته این خیلی ناجوانمردانه است که این همه آثار سرقتی را در یک موزه بین المللی نگهداری کنند و به زبان کشور‌هایی که قسمت بزرگی از موزه‌ی‌شان به آن‌ها تعلق دارد وجود نداشته باشد. اگر چه توضیحات درون موزه و کنار آثار به زبان فرانسوی بود ولی امکان تهیه گوشی‌هایی که به زبان انگلیسی و چند زبان دیگر وجود داشت ولی متاسفانه عربی و فارسی وجود نداشت و این بسیار تاسف بار و تحقیر کننده بود.

برلین شهر تنهایی

اگر به کشور‌ها یا شهر‌هایی سفر کردید هیچ وقت پیاده روی در خیابان‌های آن شهر را از دست ندهید. اگر به همه چیز با دقت نگاه کنید و کمی هم زبان بدانید می‌توانید نیمی از فرهنگ یک جامعه را در مظاهر و نمود‌ها و رفتار‌های شهروندان ببینید.

البته جای هیچ شکی نیست که فرهنگ و رفتارهای هر شهر با شهر دیگر می‌تواند بسیار متفاوت باشد و این تفاوت‌ها گاهی بسیار واضح است و گاهی احتیاج به دقت دارد.

آخرین روزی که در برلین بودیم برای خرید به بازار و یا به عبارت دیگر به خیابان‌های برلین رفتیم. به ما گفته بودند هامبورگ چون شهر ثروتمندی است و با کلاس تر است که واقعا هم این طور بود اجناسش گران‌تر از برلین است و حتی آنچه که به ما گفته بودند این بود که برلین یکی از ارزان ترین شهر‌های اروپاست.

فروشگاه‌های بزرگ شاید بهترین مکان برای خرید باشند چرا که چند گزینه خوب در این فروشگاه‌ها وجود دارد اول اینکه تمام جزئیات هر جنس و کالا روی آن درج شده و مشتری می‌تواند بفهمد که این جنس چه هست کجا ساخته شده و مهمتر از همه برچسب قیمت روی همه کالاها وجود دارد و اگر مثلا یک تخفیف ۷۰ درصدی یا ۵۰ درصدی هم داشته باشد که دیگر چه بهتر. خوبی این برچسپ قیمت این است که شما مطمئن هستید همان قیمتی را پرداخت می‌کنید که یک شهروند آلمانی پرداخت می‌کند.

البته این فروشگاه‌های بزرگ مختلف هستند برخی‌‌هاشان همه نوع کالا دارند اما برخی فقط یک نوع مثلا پوشاک هستند یا فقط الکترونیک هستند. اگر در فروشگاه پوشاک رفتید که عموما فروشگاه‌های بزرگ‌شان چندین طبقه است مطمئن باشید که هر چه بخواهید می‌توانید از آنجا پیدا کنید. مثلا در برلین ما به یک فرورشگاه الکترونیک رفتیم که این فروشگاه حدود ۸ طبقه بود و هر طبقه‌اش مخصوص نوع خاصی از کالا بود مثلا یک طبقه فقط مانیتور و تلوزیون. حدود دو ساعت در آن فروشگاه می‌گشتیم بدون اینکه در آخر چیزی بخریم. لذت چرخیدن و دیدنش هم بسیار زیبا بود.

با اینکه خیابان‌ها کوچک است اما جالب است که شما با ترافیک مواجه نیستید. دراین چند روزی که ما در آلمان بودیم تقریبا هیچ ترافیک سنگین یا سبکی ندیدیم. البته فکر نکنید آنجا مردم دوست ندارند ماشین داشته باشند و از این حرف‌ها. مسلم است وقتی که آنجا گازائیل حدود دو یورو باشد یعنی حدود سه تومان جایی برای ماشین شخصی نمی‌ماند مخصوصا در شهری که وسایل عمومی بسیار عالی‌اند و تقریبا همه جا هستند. تازه هزینه‌های پارک کردن ماشین و بقیه چیز‌ها را هم باید حساب کرد.

پدیده‌ای به نام برج که در همه جای شهری مثل تهران دیده می‌شود در شهر‌هایی که ما رفتیم کمتر یافت می‌شد. منظور من ساختمان‌های چندین طبقه که از ۵۰ تا ۱۰۰ و این مدل برج ها. اما برج‌هایی مثل برج میلاد یا مثل برج تلوزیون برلین تقریبا به عنوان یک نماد در هر شهر وجودداشت. نظم شهری برای‌شان خیلی مهم بود در خیابان‌ها همه ساختمان‌ها یک اندازه و یک استایل بودند. اگر چه نمای بیرونی ساختمان‌ها فرق می‌کرد اما استایل و فرم همه‌شان تقریبا یکی بود.

مردم آلمان بسیار قانون‌مند بودند و یکی از نمونه‌های واضح این قانون مندی و عمل به قانون عبور از چراغ سبز بود. در آلمان چیزی به نام چراغ زرد معنا نداشت. همه چراغ‌ها یا قرمز بود و یا سبز. هر زمان که قرار بود چراغ سبز شود به مدت چندین ثانیه هر دو چراغ قرمز می‌شدند. جالب تر از همه این بود که چندین بار ما به یک چراغ راهنما که قرمز بود رسیدم که چند آلمانی ایستاده بودند در حالی که هیچ ماشینی در خیابان نبود. یکی از بچه‌ها حرف قشنگی زد گفت این‌ها برای قانون هستند نه اینکه قانون برای این‌ها باشد.

از آن طرف راننده‌ها هم به عابران پیاده بسیار احترام می‌گذاشتند«به معنای حقیقی می‌شد گفت که حق همیشه با عابر پیاده است.» اگر در جایی چراغ راهنمایی نبود و یک مسافر می‌خواست عبور کند راننده چندین متر قبل از رسیدن به عابر می‌ایستاد و بعد از اینکه عابر کاملا از خیابان عبور می‌کرد به راهش ادامه می‌داد. حتی گاهی اگر کسی در حالی که چراغ قرمز بود می خواست عبور کند ماشین‌ها می‌ایستادند تا عابر پیاده عبور کند بعد به راه‌شان ادامه می‌دادند.

در کنار خیابان روی همان میله‌ای که چراغ راهنمایی وجود داشت دکمه‌ای قرار داده بودند تا زمانی که عابر پیاده به چراغ قرمز رسید آن دکمه را فشار دهد و زمانی که این دکمه زیاد فشار داده می‌شد حتی قبل از وقت نرمال چراغ برای عبور عابران سبز می‌شد.

شاید به تعداد انگشتان دست به کسانی برخورد کردیم که بخواهد خارج از محوطه خط کشی شده از خیابان عبور کند و یا حتی بخواهد زمانی که چراغ قرمز است از خیابان بخواهد عبور کند.

نکته جالب و قابل تامل در آلمان این بود که ما حتی به یک پل عابر پیاده برخورد نکردیم یعنی اصلا پلی که مخصوص عابران پیاده روی خیابان ساخته شده باشد وجود نداشت.

اینکه چرا مردم آلمان این چنین قانون‌ مند هستند چندین تفسیر وجود دارد. اولین و مهمترین تفسیر این است که این‌ها از همان دوران مهد کودک به کودکان و بچه‌ها آموزش قانون‌مندی را می‌دهند و به بچه‌ها می گویند که باید چگونه باشند و چگونه بهتر است و خلاصه هر آنچه از قانون و قانون مندی لازم است را به آن‌ها می‌گویند آن هم با طرفند‌هایی که این قانون مندی در ذهن بچه‌ها رسوخ کند. این آموزش قانون مند بودن ادامه دارد تا بزرگی و در این محیط اموزشی بچه ناخودآگاه قانون مند می‌شود حتی گاهی نمی‌تواند قانون شکنی کند و اگر هم بکند به عبارتی عذاب وجدان می‌گیرد. شاید به عبارتی بتوان گفت که قانون شکنی برای‌شان مانند گناه کردن ماست.

تفسیر دیگری که البته بیشتر از اینکه تفسیری جداگانه باشد باید در کنار تفسیر اول قرار داده شود جریمه‌های سنگین برای قانون شکنی است که عموما این جریمه‌ها مالی‌اند. آنها می‌گویند وقتی همه قوانین را گفتیم پس هر کسی قانون شکنی کرد مستحق بدترین جریمه‌هاست.

در خیابان، مترو و اتوبوس و بیشتر مکان‌های عمومی، آدم‌هایی که باهم راه می‌روند یا کنار هم نشسته‌اند و حرف می‌زنند یا باهم می‌خندند کمتر دیده می‌شد یا شاید هم ما بسیار کم دیدیم. این تنهایی را می‌شد در همه مکان‌های شهر دید. فردگرایی آلمانی‌ها و اینکه دوست دارند تنها باشند و در خودشان باشند و کسی به کارشان کار نداشته باشد و به کار کسی هم کار نداشته باشند را در سطح شهر می‌شد دید و این یکی از موضوعات مشترکی بود که همه بچه‌های گروه به آن رسیده بودند.

در مکان‌های عمومی یا هر جای دیگر چیزی به عنوان خدمات شهروندی مجانی وجود نداشت. کارهای عام المنفعه و از این حرف‌ها. در خیابان‌ها شما هیج آب خوری را نمی‌توانید پیدا کنید همه چیز پولی است اگر شما در خیابان تشنه شدید باید برای آن پول پرداخت کنید. دستشویی هم پولی است گاهی شما باید برای دستشویی رفتن بهای سنگینی هزار چهارصد تومانی پرداخت کنید یعنی معاد یک یورو البته اگر دستشویی هم بتوانید پیدا کنید.

[Top]