Tag: اروپا

طناب طلایی برای بیرون آمدن از بحران اقتصادی

هنوز امپریالیسم جهانی «به معنای معتارف غربی‌اش» از بحران در نیامده‌اند که ناگاه جهان اسلام از خواب دگماتیستی و دیکتاری‌گونه‌اش بیدار می‌شود و هر لحظه صدای آزادی و آزادی طلبی از نقاط مختلفش به گوش می‌رسد.

اولش دنیای غرب یا همان امپریالیسم فکر می‌کند این انقلاب و برخاستن نیز مانند صدا‌های نحیف و بی قدرتی است که هر لحظه از هر جایی شنیده می‌شود و مانند همیشه و با همان سیاست همیشگی از دیکتاری  در بسیار از کشور‌ها دست‌نشانده خودشان است حمایت می‌کند اما وقتی که تونس اولین کشور آزاده شده دیکتاری نام خود را در قرن بیست و یک ثبت می‌کند کمی لرزه بر تن‌شان می‌افتد .

هنوز از چاه بحران اقتصادی در نیامده‌اند که به گنج‌های پنهان‌شان کم کم دارد برای همه آشکار می‌شود و دست‌شان از آن‌ها کوتاه می‌شود. مثل همیشه اتاق‌های فکر‌شان شروع به کار کردن و فعالیت می‌کنند باز هم می‌خواهند از این جریانات آزادی طلبانه به نفع خود استفاده کنند.

شاید زیاد هم ساده نباشد. انبار های تسلیحاتی این کشورها پر است از اسلحه‌های سبک و سنگین، اسلحه‌های که چشم امید دیکتاتور‌ها برای ثبات حکومت‌شان به آن‌هاست و چه چیزی بهتر از یک جنگ داخلی می‌تواند این انبار‌ها را خالی کند. بگذارید مساله را کمی آسان‌تر هم ببینیم. این انبار‌ها را حتی یک دیکتاتور خلیج نشین که احساس خطر کند هم می‌تواند خالی کند.

اگر بعد از این به اصطلاح انقلاب‌ها یا آدم کشی‌ها دیدیم که این کشور‌های در چاه بحران افتاده از با طناب‌های طلایی خلیج نشینان بیرون آمدند نباید تعجب کرد.

پاریس عروس شهرهای اروپا

اولین وعده دیدارمان با عروس شهرهای اروپا شب بود. ساعت حدود ۱۰ شب بود که از قطار پیاده شدیم. پاریس در نگاه اول ما را نگرفت آنچنان که توقع داشتیم و از پاریس شنیدیم برایمان نبود.

پاریس مکان‌های زیادی برای بازدید داشت و با وقت کمی که ما داشتیم انتخاب این مکان‌ها بسیار مشکل بود. نمی‌شد همه مکان‌های دیدنی، تاریخی و هنری پاریس را در چهار روز دید پس مجبور بودیم بهترین‌ها را انتخاب کنیم که البته انتخاب این بهترین‌ها هم مشکل به نظر می‌آمد.

اگر چه بازدید از موزه لوور چندین روز لازم داشت اما باید آن را در یک نصف روز تمام می‌کردیم تا بتوانیم از مکان‌های زیبای دیگر این شهر که در برنامه‌مان بود باز دید کنیم. بر اساس برنامه‌ای که از قبل برنامه ریزی کرده بودیم قرار نبود که موزه لوور را صبح روز اول ببینیم اما وقتی به گوش‌مان رسید که روز اول مجانی است برنامه را عوض کردیم و روز اول را به موزه لوور رفتیم.

در حقیقت مجانی بودن لوور هم به خاطر قانونی بود که همیشگی بود و این قانون از شانس ما که از آن خبر نداشتیم به ما خورده بود. لوور اولین یکشنبه هر ماه مجانی است و روز اول سفرمان هم مصادف شده بود با اولین یکشنبه ماه فوریه.

موزه لوور از بزرگترین‌ گنجینه‌های سرقتی جهان است. اگر راستش را بخواهید این موزه هیچ تعلقی به فرانسه و پاریس ندارد و قسمت بزرگی از این موزه تیکه‌ پاره‌های فرهنگی ایرانی- اسلامی و مصری است که از این کشورها به سرقت رفته است.

این موزه در انتهای خیابان شانزه لیزه قرار دارد که در چهار طبقه و به مساحتی حدود ۵۶۰۰ متر مربع ساخته شده است. قسمت وردی این موزه با یک هرم شیشه‌ای زیبا تزیین شده است که در حقیقت می‌توان گفت این هرم شیشه‌ای به عنوان آرم و سبمل موزه لوور شناخته می‌شود.

صف بسیار بزرگی در حیاط بزرگ لوور برای ورود به این موزه وجود داشت شاید حدود ۵۰۰ متر بود. آدم‌های مختلفی در این صف وجود داشتند از فرانسوی گرفته تا چینی، استرالیایی، آمریکایی و …

موزه لورر ۳۵ هزار قطعه هنری دارد که در سال گذشته ۳/۸ میلیون نفر بازدیدکننده داشته است. این موزه ۱۲۳۳ کارمند رسمی و قراردادی دارد . موزه لوور در صدر موزه های برتر جهان قرار دارد و پس از آن موزه ملی بریتانیا با ۵ میلیون و موزه گوگنهایم نیویورک با ۱ میلیون دررتبه های بعدی قرار دارند .

موزه لوور از سال ۱۷۹۳ میلادی، تا امروزه به عنوان «موزه عمومی» فعال بوده است. در این موزه می‌توان  معروف‌ترین و مهمترین آثارهنری از تاریخ بشر و فرهنگ ملت‌ها مختلفت را مشاهده کرد که از آن جمله می‌توان به لوح حمورابی، تابلوی بانوی صخره‌ها و تابلوی مونالیزا اثر لئوناردو داوینچی اشاره کرد.

اشیای مربوط به ایران عزیز در دو بخش تمدنهای شرق قدیم و هنر اسلامی قرار داشت قدمت برخی از این آثار به هفت هزار سال پیش از میلاد مسیح می‌رسد و آثار زیبا و منحصر به فردی از تمدن پارسی ازجمله سرستون تخت‌جمشید، شیر بالدار، دیوارهای رنگی منقوش به شیر و سربازان هخامنشی، لوح حمورابی و جام مارلیک گرفته تا تصویر شاهان بی‌کفایت قاجار و فرش و هنرهای ایران را در دوره اسلامی در این موزه وجود دارد.

آثار تاریخی بر حسب تمدن ها و زمان پیدایش آنها مرتب شده اند بنابراین آغاز آن تمدن سومری است و پس از آن تمدن مادهاست که  می توان آثار باستانی کشورمان را  در این قسمت‌ها مشاهده کرد . دو اسب بالدار بزرگ در قسمت ورودی سالن و دو شیر بالدار، نقش برجسته داریوش نخستین تدوین کننده منشور حقوق بشر و همچنین تصویری از کوروش از جمله مهمترین بخش های ایرانی موزه لوور است.سلاح‌ها و نیز تزیینات داخل خانه‌های، وسائل زندگی که آن زمان مورد استفاده ایرانیان بوده است نشان می دهد که فرهنگ ایرانی نسبت به دیگر فرهنگ‌ها و ملت‌های همزمان خود چقدر پیشرفته‌تر بوده است.

در بخش مصر شناسی موزه لوور مجموعه‌ی زیبایی از آثار باستانی و مومیایی های مصر نگهداری می شود یکی از جذاب‌ترین اشیائی که به نمایش درآمده مجموعه چهار کوزه است که گفته میشود محتوی اعضای مومیایی شده بزرگترین فرعون مصر، رامسس دوم بوده است. اما متاسفانه مشخص شده است که این صرفا ادعایی بیش نیست. این ظروف زیبای سفالی فیروزه ای که نام رامسس با خط هیروگلیف و تصاویری از خدایان مصر باستان موت و آمون، زینت بخش آن است واقعی و متعلق به زمان یاد شده هستند، اما این اعتقاد که اعضاء داخلی بدن فرعون به قصد آسان نمودن سفر فرعون به جهان دیگر، در آنها قرار داده شده نادرست است.

سالن تابلو‌های داود و لبخند ژکوند همواره مملو از جمعیت است و در تمامی سالن‌ها تابلو‌های کوچکی برای راهنمایی به رسیدن به تابلوی جادوئی لبخند ژکوند اثر لئوناردو داوینچی به نصب شده است. البته تابلوی لبخند ژکوند علاوه بر رکورد بازدید کننده یک رکورد دیگر را نیز به خود اختصاص داده است این تابلو سال‌ها پیش توسط یک کارگر ایتالیائی موزه لوور به سرقت رفت و مطبوعات وقت اروپا از این سرقت بعنوان بزرگترین سرقت هنری تاریخ یاد کردند . البته به راست و دروغش کاری نداریم اما  این تابلو دو سال بعد پیدا شد و در محل قبلی خود نصب گردید.

نکته جالب این موزه این بود که تمام توضیحات موزه‌ای به این بزرگی و جهانی فقط به زبان فرانسه بود و البته این بر می‌گردد به همان دعوای فرانسوی‌ها و حساسیت‌شان به زبان خودشان و مخصوصا زبان انگلیسی. البته این خیلی ناجوانمردانه است که این همه آثار سرقتی را در یک موزه بین المللی نگهداری کنند و به زبان کشور‌هایی که قسمت بزرگی از موزه‌ی‌شان به آن‌ها تعلق دارد وجود نداشته باشد. اگر چه توضیحات درون موزه و کنار آثار به زبان فرانسوی بود ولی امکان تهیه گوشی‌هایی که به زبان انگلیسی و چند زبان دیگر وجود داشت ولی متاسفانه عربی و فارسی وجود نداشت و این بسیار تاسف بار و تحقیر کننده بود.

[Top]

برلین شهر تنهایی

اگر به کشور‌ها یا شهر‌هایی سفر کردید هیچ وقت پیاده روی در خیابان‌های آن شهر را از دست ندهید. اگر به همه چیز با دقت نگاه کنید و کمی هم زبان بدانید می‌توانید نیمی از فرهنگ یک جامعه را در مظاهر و نمود‌ها و رفتار‌های شهروندان ببینید.

البته جای هیچ شکی نیست که فرهنگ و رفتارهای هر شهر با شهر دیگر می‌تواند بسیار متفاوت باشد و این تفاوت‌ها گاهی بسیار واضح است و گاهی احتیاج به دقت دارد.

آخرین روزی که در برلین بودیم برای خرید به بازار و یا به عبارت دیگر به خیابان‌های برلین رفتیم. به ما گفته بودند هامبورگ چون شهر ثروتمندی است و با کلاس تر است که واقعا هم این طور بود اجناسش گران‌تر از برلین است و حتی آنچه که به ما گفته بودند این بود که برلین یکی از ارزان ترین شهر‌های اروپاست.

فروشگاه‌های بزرگ شاید بهترین مکان برای خرید باشند چرا که چند گزینه خوب در این فروشگاه‌ها وجود دارد اول اینکه تمام جزئیات هر جنس و کالا روی آن درج شده و مشتری می‌تواند بفهمد که این جنس چه هست کجا ساخته شده و مهمتر از همه برچسب قیمت روی همه کالاها وجود دارد و اگر مثلا یک تخفیف ۷۰ درصدی یا ۵۰ درصدی هم داشته باشد که دیگر چه بهتر. خوبی این برچسپ قیمت این است که شما مطمئن هستید همان قیمتی را پرداخت می‌کنید که یک شهروند آلمانی پرداخت می‌کند.

البته این فروشگاه‌های بزرگ مختلف هستند برخی‌‌هاشان همه نوع کالا دارند اما برخی فقط یک نوع مثلا پوشاک هستند یا فقط الکترونیک هستند. اگر در فروشگاه پوشاک رفتید که عموما فروشگاه‌های بزرگ‌شان چندین طبقه است مطمئن باشید که هر چه بخواهید می‌توانید از آنجا پیدا کنید. مثلا در برلین ما به یک فرورشگاه الکترونیک رفتیم که این فروشگاه حدود ۸ طبقه بود و هر طبقه‌اش مخصوص نوع خاصی از کالا بود مثلا یک طبقه فقط مانیتور و تلوزیون. حدود دو ساعت در آن فروشگاه می‌گشتیم بدون اینکه در آخر چیزی بخریم. لذت چرخیدن و دیدنش هم بسیار زیبا بود.

با اینکه خیابان‌ها کوچک است اما جالب است که شما با ترافیک مواجه نیستید. دراین چند روزی که ما در آلمان بودیم تقریبا هیچ ترافیک سنگین یا سبکی ندیدیم. البته فکر نکنید آنجا مردم دوست ندارند ماشین داشته باشند و از این حرف‌ها. مسلم است وقتی که آنجا گازائیل حدود دو یورو باشد یعنی حدود سه تومان جایی برای ماشین شخصی نمی‌ماند مخصوصا در شهری که وسایل عمومی بسیار عالی‌اند و تقریبا همه جا هستند. تازه هزینه‌های پارک کردن ماشین و بقیه چیز‌ها را هم باید حساب کرد.

پدیده‌ای به نام برج که در همه جای شهری مثل تهران دیده می‌شود در شهر‌هایی که ما رفتیم کمتر یافت می‌شد. منظور من ساختمان‌های چندین طبقه که از ۵۰ تا ۱۰۰ و این مدل برج ها. اما برج‌هایی مثل برج میلاد یا مثل برج تلوزیون برلین تقریبا به عنوان یک نماد در هر شهر وجودداشت. نظم شهری برای‌شان خیلی مهم بود در خیابان‌ها همه ساختمان‌ها یک اندازه و یک استایل بودند. اگر چه نمای بیرونی ساختمان‌ها فرق می‌کرد اما استایل و فرم همه‌شان تقریبا یکی بود.

مردم آلمان بسیار قانون‌مند بودند و یکی از نمونه‌های واضح این قانون مندی و عمل به قانون عبور از چراغ سبز بود. در آلمان چیزی به نام چراغ زرد معنا نداشت. همه چراغ‌ها یا قرمز بود و یا سبز. هر زمان که قرار بود چراغ سبز شود به مدت چندین ثانیه هر دو چراغ قرمز می‌شدند. جالب تر از همه این بود که چندین بار ما به یک چراغ راهنما که قرمز بود رسیدم که چند آلمانی ایستاده بودند در حالی که هیچ ماشینی در خیابان نبود. یکی از بچه‌ها حرف قشنگی زد گفت این‌ها برای قانون هستند نه اینکه قانون برای این‌ها باشد.

از آن طرف راننده‌ها هم به عابران پیاده بسیار احترام می‌گذاشتند«به معنای حقیقی می‌شد گفت که حق همیشه با عابر پیاده است.» اگر در جایی چراغ راهنمایی نبود و یک مسافر می‌خواست عبور کند راننده چندین متر قبل از رسیدن به عابر می‌ایستاد و بعد از اینکه عابر کاملا از خیابان عبور می‌کرد به راهش ادامه می‌داد. حتی گاهی اگر کسی در حالی که چراغ قرمز بود می خواست عبور کند ماشین‌ها می‌ایستادند تا عابر پیاده عبور کند بعد به راه‌شان ادامه می‌دادند.

در کنار خیابان روی همان میله‌ای که چراغ راهنمایی وجود داشت دکمه‌ای قرار داده بودند تا زمانی که عابر پیاده به چراغ قرمز رسید آن دکمه را فشار دهد و زمانی که این دکمه زیاد فشار داده می‌شد حتی قبل از وقت نرمال چراغ برای عبور عابران سبز می‌شد.

شاید به تعداد انگشتان دست به کسانی برخورد کردیم که بخواهد خارج از محوطه خط کشی شده از خیابان عبور کند و یا حتی بخواهد زمانی که چراغ قرمز است از خیابان بخواهد عبور کند.

نکته جالب و قابل تامل در آلمان این بود که ما حتی به یک پل عابر پیاده برخورد نکردیم یعنی اصلا پلی که مخصوص عابران پیاده روی خیابان ساخته شده باشد وجود نداشت.

اینکه چرا مردم آلمان این چنین قانون‌ مند هستند چندین تفسیر وجود دارد. اولین و مهمترین تفسیر این است که این‌ها از همان دوران مهد کودک به کودکان و بچه‌ها آموزش قانون‌مندی را می‌دهند و به بچه‌ها می گویند که باید چگونه باشند و چگونه بهتر است و خلاصه هر آنچه از قانون و قانون مندی لازم است را به آن‌ها می‌گویند آن هم با طرفند‌هایی که این قانون مندی در ذهن بچه‌ها رسوخ کند. این آموزش قانون مند بودن ادامه دارد تا بزرگی و در این محیط اموزشی بچه ناخودآگاه قانون مند می‌شود حتی گاهی نمی‌تواند قانون شکنی کند و اگر هم بکند به عبارتی عذاب وجدان می‌گیرد. شاید به عبارتی بتوان گفت که قانون شکنی برای‌شان مانند گناه کردن ماست.

تفسیر دیگری که البته بیشتر از اینکه تفسیری جداگانه باشد باید در کنار تفسیر اول قرار داده شود جریمه‌های سنگین برای قانون شکنی است که عموما این جریمه‌ها مالی‌اند. آنها می‌گویند وقتی همه قوانین را گفتیم پس هر کسی قانون شکنی کرد مستحق بدترین جریمه‌هاست.

در خیابان، مترو و اتوبوس و بیشتر مکان‌های عمومی، آدم‌هایی که باهم راه می‌روند یا کنار هم نشسته‌اند و حرف می‌زنند یا باهم می‌خندند کمتر دیده می‌شد یا شاید هم ما بسیار کم دیدیم. این تنهایی را می‌شد در همه مکان‌های شهر دید. فردگرایی آلمانی‌ها و اینکه دوست دارند تنها باشند و در خودشان باشند و کسی به کارشان کار نداشته باشد و به کار کسی هم کار نداشته باشند را در سطح شهر می‌شد دید و این یکی از موضوعات مشترکی بود که همه بچه‌های گروه به آن رسیده بودند.

در مکان‌های عمومی یا هر جای دیگر چیزی به عنوان خدمات شهروندی مجانی وجود نداشت. کارهای عام المنفعه و از این حرف‌ها. در خیابان‌ها شما هیج آب خوری را نمی‌توانید پیدا کنید همه چیز پولی است اگر شما در خیابان تشنه شدید باید برای آن پول پرداخت کنید. دستشویی هم پولی است گاهی شما باید برای دستشویی رفتن بهای سنگینی هزار چهارصد تومانی پرداخت کنید یعنی معاد یک یورو البته اگر دستشویی هم بتوانید پیدا کنید.

[Top]

مسجدی متفاوت در دنیای مدرن هامبورگ

همیشه فکر می‌کردم که دیگر نمی‌شود جامعیت مسجدی که در اوائل اسلام وجود داشت را مشاهده کرد. مسجدی که جای همه کار بود. نماز خواندن، قضاوت، حرکت لشگر و… چرا که دیگر امکان محوریت مسجد برای این‌کار‌ها وجود ندارد.

دوشنبه برای خواندن نماز مغرب و عشاء راهی مسجد بزرگ ترک‌ها در محله ترک نشین هامبورگ شدیم. مهم نیست که از چه مکان‌هایی رد شدیم و چه آدم‌هایی را دیدیم ولی این مهم است که توانستیم به نماز ترک‌ها که سنی بودند برسیم.

وقتی که به مسجد ترک‌ها رسیدیم هنوز اذان نشده بود و رفت و آمد ترک‌ها و جنب و جوششان در مسجد وجود داشت.

مهمترین مساله‌ای که نظر من را به خودش جلب کرد محوریت مسجد در کنار امکانات فروانی که اطراف مسجد بودند بود. در حقیقت مسجدی که ساخته شده بود به همراه آن امکانات جالب دیگری هم یا کم کم یا از همان اول ساخته شده بود که خواه نا خواه مسلمانان را حتی برای تهیه نیاز‌هاشان به آنجا می‌کشاند.

یکی از این امکانات کتابخانه بود. در در ورودی مسجد که دالان بلندی داشت یک کتابخانه وجودداشت که عموما کتاب‌های دینی مخصوصا قرآن را می‌فروخت. البته چون بیشترش به زبان آلمانی بود من زیاد متوجه نشدم که دقیقا محتوای کتاب‌ها چیست اما می‌شد حدس زد که کتاب‌ها اکثرا جنبه دینی و مذهبی دارند.

بگذارید از فروشگاه بزرگی بگویم که در کنار مسجد وجود داشت و البته در آن موقع که ما به مسجد رفته بسته بود. این فروشگاه بزرگ تقریبا چسپیده به مسجد بود و آنگونه که من از پشت در‌های شیشه‌ای فروشگاه فهمیدم همه چیز می شد در آن پیدا کرد.

مسجد در طبقه دوم قرار داشت البته طبقه دوم برای آقایان بود و ظاهرا طبقه سوم برای بانوان و البته این‌گونه نبود که بانوان بتوانند امام جماعت یا نمازگزارن مرد را ببینند چرا که برای سنی‌ها این مساله مشکلی برای اقامه نماز جماعت ایجاد نمی‌کند. راه ورودی و خروجی و حتی پله‌های آقایان و خانم‌ها هم در مسجد یکی بود یعنی فقط یک راه برای ورود و خروج در این مسجد وجود داشت و به اعتبار دیگر می‌توان گفت چیزی به نام تفکیک جنسیتی در مسجد به غیر از موقع نماز خواند وجود نداشت.

جالب‌تر از همه این بود که در طبقه اول رستوران و چایخانه سنتی وجود داشت. که ترک‌های مسلمان قبل یا بعد از نماز به آنجا می‌رفتند و با خیال راحت غذای حلال می‌خوردند. و این برای ما مسلمانان توریست بسیار جذاب و زیبا بود چون حداقل خیال‌ما را از غذایی که در این مجموعه می‌خوریم راحت می‌کرد.

البته چون من به همه جای مسجد می‌خواستم سرک بکشیم و ببینم دیگر در این مجموعه چه چیزی می‌شود پیدا کرد به نماز جماعت سه رکعتی آنها نرسیدم و وقتی داخل خود مسجد شدم نماز شان تقریبا تمام شده بود.

شاید برای ما ایرانی‌ها عجیب باشد که آن‌ها به برخی از مسائل که برای ما اصلا اهمیتی ندارد تاکید می‌کنند و سعی فروان در رعایت آن دارند یکی از این مسائل که خود من با آن درگیر شدم عبور کردن از جلوی کسی است که نماز می‌خواند. تا آنجا که وقتی یکی از دوستان در گوشه مسجد و چسپیده به دیوار نماز می خواند و یکی از نمازگزاران سنی می‌خواست کیفش را بردارد ایستاد تا به سجده برود و از پشتش به آن طرفش برود و کیفش را بردارد. این در حالی بود که اگر از جلوی نمازگزار دستش را دراز می‌کرد می‌توانست کیفش را بردارد.

یعنی اگر کسی چسپیده به دیوار انتهایی مسجد نماز می‌گذاشت و کسانی می‌خواستند از آنجا عبور کنند حتما از پشتش عبور می‌کردند و اگر راهی نبود می‌ایستادند تا نمازش تمام شود بعد عبور کنند. جالب اینجاست به خاطر اینکه این چنین مساله‌ای اتفاق نیافتد قسمت انتهایی مسجد راهی مشخص کرده بودند برای عبور و مرور که کسی آنجا نماز نخواند که البته ما این را وقتی نمازمان تمام شد متوجه شدیم.

حضور جوانان چه به تنها و چه گروهی بسیار جلب توجه می‌کرد. در راهروی مسجد چه قبل از نماز و چه بعد از نماز دخترها و پسر‌های زیادی را می‌شد دید که برای اقامه نماز به مسجد آمده‌ بودند. تا آنجا که من به خاطر دارم شاید به جرات بتوان گفت که حدود ۷۰ درصد آدم‌هایی که آنجا بودند از جوانان مشتاقی بودند که این اشتیاق را می‌شد از رفتار و چهره‌ی‌شان و جنب و جوششان برای اقامه نماز و دیگر کار‌های مسجد مشاهده کرد.

هر چه که بود بسیار جالب بود و فکر می‌کنیم ایده جامعیت مسجد در این دوره زمانه باید متفاوت باشد با قبل و اگر قرار است مسجد این جامعیت را داشته باشد باید در خود مسجد بسیار از امکانات را فراهم کرد و در حقیقت مسجد را جایی قرار داد که مردم بتوانند بسیار از احتیاجات خودشان را آنجا فراهم کنند.

باز نشر از روات حدیث

[Top]

روزی با مسجد هامبورگ

هامبورگ شهری بندری و دومین شهر بزرگ کشور آلمان است. این شهر از نظر اقتصادی و نیز فرهنگی مرکز تمام منطقه شمالی آلمان لقب گرفته است. این شهر در حقیقت پایتخت فرهنگی و تجاری آلمان می‌‌باشد . این ایالت در سال گذشته حدود ۶۹ میلیون یورو به دولت مرکزی آلمان کمک کرده است.« البته این‌ها گفته‌های مترجم و راهنمای ما در هامبورگ بود » البته این را هم باید بگویم که خوشبختانه شهردار شهر هامبورگ مسلمان است.

 قبلا گفته بودم که ما در شهر هامبورگ در مسجد امام علی که یکی از بزرگترین مساجد اروپاست مستقر هستیم. به گفته مسئولین این مسجد و مرکز اسلامی هامبورگ این مسجد شاید تنها مسجدی باشد در اروپا که به عنوان یک مسجد جامع بشود نامش برد.
وقتی ما تازه رسیده بودیم در اینجا جلسه مهمی برقرار بود از مسئولین حدود ۷۰ مسجد مسلمان در هامبورگ دعوت شده بود برای داشتن یک خط و مشی و یک فکر واحد در انتخابات. اینجا نزدیک انتخابات است که حالا در مورد خود انتخابات و مخصوصا تبلیغات شهری توضیح خواهم داد.

 اهمیت این مسجد به خاطر نگاه خاص مرجعیت دینی به این مسجد است. از همان اولی که این مسجد به نام و کمک آیت الله بروجردی ساخته شد و همچنین بعد از آن که به همت تلاش مراجع و رهبری نمایندگان عالمی مسئولیت این مسجد را بر عهده داشتند باعث شده بود که این مسجد مورد توجه شیعیان و مسلمانان قرار بگیرد.
نگاه خاص مسلمانان و مخصوصا شیعیان در این مسجد به خاطر حضور عالمانی برجسته چون شهید بهشتی،مرحوم مهدی حائری یزدی، مرحوم حجت الاسلام محمد محققی، حجت الاسلام والمسلمین دکتر محمد مجتهد شبستری و… است.

 معماری این مسجد بسیار خاص و شبیه معماری ایرانی – اسلامی است معمار این مسجد ‌اقای لرزاده بود که معمار مسجد اعظم و مسجد دانشگاه تهران نیز می باشد. فرش بزرگ و دایره‌ای شکل مخصوصی که برای این مسجد بافته شده و زیر گنبد بزرگ  و زیبای این مسجد پهن شده است جلوه‌ای خاص به این مسجد داده است.
یکی از مسئولین مسجد می‌گفت: زمانی که ایرانی‌ها و شیعیان خواستند مسجدی در هامبورگ بسازند سه محل را برای ساخت این مسجد به ایت الله بروجردی پیش‌نهاد کردند که یکی از این محل‌ها همین محل کنونی و کنار دریاچه آلستر بود. نام این محله به فارسی محله زیبا بود که ایت الله بروجردی به خاطر نامش این منطقه را برای ساخت مسجد پیشنهاد کردند.  این  مسجد در حال حاضر در جایی واقع شده که در حقیقت یکی از بهترین و زیبا ترین مکان‌های شهر هامبورگ است.

 اما جالب‌ترین و زیباترین مساله‌ای که من در اینجا با آن مواجه شدم شرکت در مراسم عزاداری شیعیان و البته نه فقط شیعیان بلکه مسلمانان در این مسجد در شب‌های آخر ماه صفر بود. برای من بسیار لذت بخش و شیرین بود نشستن در میان این مردم و گوش دادن به سخنرانی و بعد هم عزاداری کاملا به سبک ایرانی و البته علمایی  آن.
سخنران و مداح به زبان فارسی صحبت می‌کردند و آن‌هایی که زبان فارسی نمی‌دانستند توسط گوشی‌هایی  می‌توانستند ترجمه صحبت‌ها را به زبان‌های ‌آلمانی، عربی، انگلیسی گوش کنند. جلوی مسجد و تقریبا پای منبر یک پدر و پسر آلمانی نشسته بودند که با دقت زیادی به صحبت‌ها گوش می‌دادند که بسیار جلب توجه می‌کرد.

 حضور خانم‌ها و آقایان در یک محل و تقریبا زیر گنبد و قسمت اصلی مسجد  نکته جالب و قابل تامل این مجلس بود. خانم‌ها در یک طرف مسجد و آقایان در طرف دیگر مسجد نشسته بودند بدون اینکه پرده‌ای یا حائلی یا مانعی باشد البته هیچ گونه اختلاط و در هم بودنی وجود نداشت فقط پرده و یا به اصطلاح ما حائلی میان آن‌ها نبود. برای ما که چنین صحنه‌ای‌هایی را کمتر مشاهده کردیم بسیار جالب بود. البته من در مقام حکم به خوبی یا بدی این کار نیستم و برای روشن شدن خوبی یا بدی‌اش باید به مراجع و اهل فن مراجعه کنیم.
مجلس که تمام شد شام حاضر بود و همه برای صرف شام به طبقات دیگر مسجد دعوت شدند که در آن سفر و میز غذا خوری چیده شده بود. اسم غذای آن شب را نفهمیدم اما غذا کاملا ایرانی بود و شاید چیزی شبیه خورشت کرفس بود که گوشتش ماهی و یا بهتر بگویم کنسرو ماهی بود.

 داخل مردم شیعه و مسلمان بودن در کشور‌های دیگر بسیار جالب است و لذت بخش است وقتی که با هر کدامشان حرف‌ می‌زنی حرف‌های جالبی دارند و تقریبا بیشتر مسلمانان و شیعیانی که در شهر‌های اروپای و غیر مسلمان زندگی می‌کنند و به اینگونه مجالس و مساجد پای بند هستند از آن مسلمانان درست و حسابی هستند که سرشان به تن شان واقعا می‌ارزد.
شام را که می‌خوردیم یکی از این شیعیان چون ما برایش آشنا نبودیم از ما سوال کرد شما از همان گروهی هستید که از قم آمده اند؟ این سوال بود که سر صحبت را باز کرد. در مورد شیعیان و مسلمانان از او سوال کردیم و حرف‌های قشنگی برای گفتن داشت اما مساله‌‌ی مهمی که شاید برای ما خیلی ناراحت کننده بود حضور گروه‌های وهابی در این شهر و کشور و فعالیت شدید آن‌ها در تبلیغ وهابیت بود.

 البته ما از مسئولین مسجد شنیده بودیم که این گرو‌ه‌ها در هامبورگ و کشور آلمان کمتر هستند و فعالیت کمی دارند اما به گفته این دوست ایرانی مقیم هامبورگ آن‌ها در نقاط مرکزی و مهم شهر مساجدی دارند و در کار تبلیغ و انتشار دین‌شان بسیار جدی هستند که البته این به خاطر حمایت‌های فروان مادی و معنوی دیگران از آن‌هاست.
تقریبا نقطه مشترک تمام صحبت‌هایی که از دوستان اینجا شنیدم این بود که فعالیت مذهبی در این‌جا کاملا آزاد است و هر کسی می‌تواند با زدن یک ان جی او و یا موسسه به تبیلغ دین و مذهب خود بپردازد البته به گفته مسئول مرکز اسلامی این مسئله در حال حاضر جدی تر و روشن تر شده است چرا که قبلا تعلیم عموم ادیان و مخصوصا اسلام در مدارس این کشور ممنوع بود اما خوشبختانه در حال حاضر این قانون در برخی از ایالت‌ها تغییر کرده و هر گونه فعالیت مذهبی در این کشور‌ها آزاد شده است.

 حدود سه ساعت چرخیدن با تور داخل شهری هامبورگ که به طور معمول در این شهر برای توریست‌ها بود جالب بود و البته کمی آزار دهند. جالبی‌اش این بود که ما توانستیم بهترین و مهترین جاهای شهر هامبورگ را از نزدیک به مدت حدد دو ساعت ببینیم و بدی‌اش هم این بود که لمس کردن و عکس گرفتن از این مکان‌ها را از دست دادیم . گاهی اوقات بسیار سخت بود برای‌مان که فقط از پشت شیشه اتوبوس این زیبایی‌ها و ساختمان‌های منظم با معماری خاص‌اش را ببینیم.

بازنشر از روات حدیث

[Top]