Tag: مهتاب کرامتی

عطیه!

عطیه همان هر فیلم «هر شب تنهایی» خودمان است که مدتی حرفش میان اهل سینما بود. فیلمی که به خاطر لوکیشن خاصش«حرم اما رضا(ع)» مشتاقان زیادی رو به سینما آورده بود. و شاید به خاطر همین لوکیشن بود که کارگردان اسم فیلم را از عطیه به هر شب تنهایی تغییر داد.

شاید خیلی‌ها مثل من وقتی تیز‌های تلوزیونی این فیلم را دیدند که بیشتر لوکیشن‌های حرم امام رضا (ع) را نشان می‌داد توقع داشتند فیلمی باشد بر محوریت امام رضا، فیلمی باشد که صحبت از معجزه می‌کند، می‌خواهد مطلبی یا معنایی دینی و مذهبی را نشان دهد.

اما در حقیقت این فیلم داستان عطیه و سرگردانی‌هایش است عطیه‌ای که به خاطر احساس اشتباهش نسبت به اطرافیانش، خودش را تنها کرده، همه را از خودش دور کرده. عطیه‌ای که  چهار ماه بیشتر زنده نمی‌ماند و دو ماهش گذشته، عطیه‌ای که مهربان است اما بیمار. او گم شده است، در خودش گم شده، در این دنیا گم شده واین گم شدنش را کارگردان به خوبی به تصویر می‌کشد. با اینکه بازی لیلا حاتمی این گم شدن و تنها بودن را به خوبی نشان می دهد اما صدای عطیه که توضیح این واضحات  می‌دهد روی اعصاب است.

یکی از مهمترین ضعف‌های این فیلم  بیان همه‌ آنچه که خود بیینده از تصاویر می فهمد است. عطیه زیاد حرف می‌زند کارگردان دوست دارد همه چیز را به بیننده بگوید دوست ندارد بیننده خودش به کشف برسد و به این کشفش اعتماد کند و لذت ببرد. اما در مقابل نقطه قوت این فیلم بازی بسیار خوب حامد بهداد در نقش یک عاشق معتقد و لیلا حاتمی در نقش یک زن تنهای سرگردان و گم شده است.

عطیه‌ای که گم شده با اصرار شوهر به مشهد می‌آید، قصد زیارت ندارد، سرگردان است، وقتی به حرم می‌رود فقط درصحن‌ها راه می‌رود، عطیه سرگردان به دنبال روشنایی نیامده است او باورش را از دست داده است.

در آخر این امام رضا(ع) نیست که به او باور می‌دهد داستان گم شدن یک بچه عرب است که عطیه او را پیدا می‌کند و مدتی با اوست، به دنبال پدر و مادرش می‌گردد اما پیدایشان نمی‌کند این داستان میانی بسیار گنگ است و سوالات زیادی بدون پاسخ می‌ماند.

عطیه اسم او را طوطی می‌گذارد، زبانش را نمی‌فهمد عطیه نمی‌تواند دختر بچه‌ را رها کند، برایش کفش می خرد وقتی دختر بچه خودش را خیس می‌کند برای لباس می‌خرد، با هم جگر می‌خورند، طوطی مریض می‌شود و عطیه همانند یک مادر مضحک به سوال‌های دکتر جواب می‌دهد و دکتر هم اصلا هیچ شکی نمی‌کند که این چه مادری است.

جالب اینجاست که در این ۱۲ الی ۲۰ ساعتی که طوطی با عطیه است هیچ خبری از مادر والدین دختر بچه نیست، دختر بچه‌هم پیش عطیه احساس آرامش می‌کند. زیاد بی تابی نمی‌کند. عطیه دختر بچه را به قسمت گم شدگان می‌برد، والدین دختر بچه به قسمت گمشد‌گان هم نرفته اند. همانطور که گفتم این داستانی که میان داستان اصلی اتفاق می‌افتد ژر از اشکال است.

عطیه مشکلی بزرگ دارد و این مشکل باعث شده که گم شود. اگر عمل جراحی کند احتمال خوب شدنش بسیار است. کارگردان به  بیننده نشان می دهد که  پدرش قبلا این بیماری را داشته و عمل کرده و فلج شده تا بیننده این‌ گونه فکر کند، اما داستان این نیست، داستان عشق عطیه به شوهرش است و عشق شوهرش به او واز ترس اینکه مبادا شوهرش را از دست بدهد عمل نمی‌کند و اما آن طرف شوهرش و بقیه اصرار دارند که عطیه عمل کند، شوهرش عطیه‌ را بسیار دوست دارد، عطیه خودخواه شده، عطیه به خودش فکر می‌کند، او فکر می‌کند فقط خودش عذاب می‌کشد و عذاب بقیه مخصوصا شوهرش را نمی‌خواهد ببیند.

تنها ارتباط داستان با امام رضا (ع) زمانی می‌شود که مادر طوطی او را در حالی که در بغل عطیه خواب است می‌برد و عطیه به سمت حرم روانه می‌شود و به امام رضا(ع)پناه می‌برد و به او اعتماد می‌کند، عطیه باورش را پیدا می‌کند و این بار متفاوت‌تر از بار‌های دیگر از درون صحن به داخل حرم می‌رود.

شاید دیدن این فیلم لذت بخش باشد و در نوع فیلم‌های ایرانی جایگاه بدی نداشته باشد اما به طور کلی اشکالات داستانی زیادی دارد که از ارزش این فیلم می‌کاهد و این اشکالات را کارگردان با اندک توجحاتی می توانست حل کند اما نکرده‌.